که او هر ماه خود را نعل گیرد

تنوری تافته ست از قرص آتش

که از خوانش نیابی گرده خوش

کجا ازماه سنگت لعل گیرد

که می داند که این گردنده پرگار

چه بازی می نهد هر لحظه در کار

سپهرا عمر مشتی بی سر و پای