چو جز کشتن نداری هیچ پیشه

چو طشتی خون به سر سرپوش می باش

پیاپی می کش و خاموش می باش

چرا افسوس میداری همیشه

سپهر پیر چون شش روزه طفلی

ز علو افکنده ناگاهت به سفلی

توئی ای شصت ساله تیره حالی