سپهر پیر چون شش روزه طفلی

پیاپی می کش و خاموش می باش

چرا افسوس میداری همیشه

چو جز کشتن نداری هیچ پیشه

ز علو افکنده ناگاهت به سفلی

توئی ای شصت ساله تیره حالی

که این شش روزه کردت درجوالی