چو شد انجام استاد این درستم

چنین شد پشت من چون روی این بود

نصیب اوستادم چون چنینست

کجا شاگرد را امید دینست

من از شاگردی خود دست شستم

چراغی را که ره بر باد باشد

نمی دانم که چون آزاد باشد