من از شاگردی خود دست شستم

نصیب اوستادم چون چنینست

کجا شاگرد را امید دینست

چو شد انجام استاد این درستم

چراغی را که ره بر باد باشد

نمی دانم که چون آزاد باشد

چراغ روح تو چون مرد ناگاه