چراغ روح تو چون مرد ناگاه

من از شاگردی خود دست شستم

چراغی را که ره بر باد باشد

نمی دانم که چون آزاد باشد

نیابی سوی او یا بوی او راه

چراغ مرده را چندانکه جوئی

نیابی هیچ جائی، چند پوئی