شدند آخر بر خاتون جنت

نمی گوید سخن از سوگواری

زمانی می نیاساید ز زاری

همه یاران در آن اندوه و محنت

کسی آن در بزد بانگی برآمد

که ما را روز رفت و شب درآمد

که می کوبد در چون من یتیمی