کسی آن در بزد بانگی برآمد

زمانی می نیاساید ز زاری

همه یاران در آن اندوه و محنت

شدند آخر بر خاتون جنت

که ما را روز رفت و شب درآمد

که می کوبد در چون من یتیمی

بمانده در پس ژنده گلیمی