شد آن ثعبان چو انگشتی سیه رنگ

نبردش هیچ فرمان و روان شد

به پیش تخت سلطان جهان شد

بدان انگشتری چون کرد آهنگ

بجست از بیم عفان و هم آنگاه

تفکر کرد تا زان سر شد آگاه

خطابش آمد از درگاه ایمان