بجست از بیم عفان و هم آنگاه

به پیش تخت سلطان جهان شد

بدان انگشتری چون کرد آهنگ

شد آن ثعبان چو انگشتی سیه رنگ

تفکر کرد تا زان سر شد آگاه

خطابش آمد از درگاه ایمان

که گر می بایدت ملک سلیمان