که گر آئی به پیش من رونده

که صاعی خفیه در بارت نهادست

چرا می آید این رفتن گرانت

که می گوید خداوند جهانت

باستقبالت آیم من دونده

خدا می خواندت تو خفته آخر

چرا می پائی ای آشفته آخر