خدا می خواندت تو خفته آخر

که می گوید خداوند جهانت

که گر آئی به پیش من رونده

باستقبالت آیم من دونده

چرا می پائی ای آشفته آخر

کم از اشتر نه ای مرد درگاه

که بر بانگ درائی می رود راه