چنین گفت اصمعی را میزبانش

بسوی نان نمی برد اصمعی دست

که نتوانم که خون جان خورم من

اگر او را ببخشی نان خورم من

که زنگی را پر آتش باد جانش

بجانش نزد این دلخسته بیمست

چه گویم چون گناه او عظیمست