که نتوانم که خون جان خورم من

ببخشد از برای میهمانم

چو آوردند نان و خواجه بنشست

بسوی نان نمی برد اصمعی دست

اگر او را ببخشی نان خورم من

چنین گفت اصمعی را میزبانش

که زنگی را پر آتش باد جانش