چو بادی بر سر آن گل فشان کرد

گلاب آورد و پس بر روی او ریخت

ذریره بر شکنج موی او بیخت

بزودی باد بیزن هم روان کرد

اگرچه خدمتش هر دم فزون بود

ولی درچشم آن زیبا زبون بود

زبان بگشاد صوفی گفت ای ماه