جوان را دید با دلقی جگر خون

وز آنجا رفت و کار خویشتن ساخت

مگر می رفت روزی بوعلی خوش

میان بادیه تنها چو آتش

رخی چون زعفران حالی دگرگون

بر شیخ آمد و گفت آن جوانم

که از دعوی کشنده آن فلانم