رخی چون زعفران حالی دگرگون

مگر می رفت روزی بوعلی خوش

میان بادیه تنها چو آتش

جوان را دید با دلقی جگر خون

بر شیخ آمد و گفت آن جوانم

که از دعوی کشنده آن فلانم

بکشتم آن چنان مردی قوی را