چو خسرو با سپاه او را چنان دید

نهاد آنجا رخ آنگه شد پیاده

پسر را دید با آن مرده بر تخت

بدلداری کشیده در برش سخت

تو گفتی آتشی در قعر جان دید

پسر چون پاره با خویش آمد

شهش با لشکری در پیش آمد