شهش با لشکری در پیش آمد

چو خسرو با سپاه او را چنان دید

تو گفتی آتشی در قعر جان دید

پسر چون پاره با خویش آمد

گشاد از خواب مستی چشم حالی

بدید آن خلوت و آن جای خالی

گرفته مرده راتنگ در بر