چو گفت آن پیر در خون مانده این راز

عدو را هم نواو هم نوازش

ز تو نه نان نه جامه خوانده را

ولی اسپ و عمامه رانده را

شنود از هاتفی در سینه آواز

که ای مومن اگر خواهی، همه چیز

بدل کن تا کند ترسا بدل نیز