که الحق زان ضعیفه بس قوی بود

تو گفتی آفتابی بود رویش

که در شب می برآمد میغ مویش

همه فرهنگ و فر و نیکوئی بود

چو موبد دید روی طفل از دور

نهادش بر سعادت نام شاپور

بصد نازش درون پرده راز