نهادش بر سعادت نام شاپور

همه فرهنگ و فر و نیکوئی بود

که الحق زان ضعیفه بس قوی بود

چو موبد دید روی طفل از دور

بصد نازش درون پرده راز

همی پرورد روز و شب باعزاز

چو القصه رسید آنجا که باید