شه ما را چه غم آمد پدیدار

مگر شاه جهان یک روز غمگین

نشسته بود ابرو کرده پر چین

ازو پرسید موبد کای جهاندار

که شادانت نمی بینم چو هر روز

دلم ندهد که بنشینی درین سوز

شهش گفتا نیم از سنگ خاره