غباری گر بود برخیزد از راه

بره بنشسته چون امید واری

که از خاک رهش یابد غباری

که تا بو کز غبار راه آن شاه

چو یوسف دید او را گفت الهی

ازین فرتوت نابینا چه خواهی

چرا او را نگردانی کم و کاست