که ای حکم تو حکم لایزالی

وگر بهر بهشتی زار گریان

ترا بخشم بهشت و حور و رضوان

شعیب آنگه زبان بگشاد حالی

من از شوق تو می گریم چنین زار

که من بس فارغم ازنور و از نار

نه یکدم از بهشتم یاد آید