همی گریند و می گردند در خون

دوی دیگر ز حق مهلت ستانند

که تا بر درد خود خون می فشانند

مدام این سه هزاران سال افزون

که کس یک لحظه با آن قوم مسکین

نگوید کز چه می گرئید چندین

بزرگی گفت صد جان پریشان