که تا پای و سرش افکند در خاک

بآخر جانی شیرین زو جدا شد

ندانم تا چرا آمد چرا شد

بسی زیر و زبر آمد چو افلاک

کمان حق ببازوی بشر نیست

کزین آمد شدن کس را خبر نیست

که می داند که بودن تا بکی داشت