کزین آمد شدن کس را خبر نیست

بسی زیر و زبر آمد چو افلاک

که تا پای و سرش افکند در خاک

کمان حق ببازوی بشر نیست

که می داند که بودن تا بکی داشت

کسی کآمد چرا رفتن ز پی داشت

پدر چون شد بایوان الهی