سر زلفش دراز افتاده بر پای

جهان حسن وقف چهره او

همه خوبی چو یوسف بهره او

بساقی پیش شاه استاده بر جای

ز مستی روی چون گلنار کرده

مژه در چشم عاشق خار کرده

شکر از چشمه نوشین فشانده