شکر از چشمه نوشین فشانده

سر زلفش دراز افتاده بر پای

ز مستی روی چون گلنار کرده

مژه در چشم عاشق خار کرده

عرق از ماه بر پروین فشانده

گهی سرمست می دادی شرابی

گهی بنواختی خوش خوش ربابی