که شب خواب و بروز آرام او شد

چنان برکند عشق او ز بیخش

که کلی کرد گوئی چار میخش

چنان از یک نظر در دام او شد

چنان بیچاره شد از چاره ساز او

که می نشناخت سر از پای باز او

همه شب خون فشان و نوحه گر بود