همه شب خون فشان و نوحه گر بود

که شب خواب و بروز آرام او شد

چنان بیچاره شد از چاره ساز او

که می نشناخت سر از پای باز او

چو شمعش هر نفس سوزی دگر بود

ز بس آتش که در جان وی افتاد

چو آتش شد ازان سر از پی افتاد