چو شمعش هر نفس سوزی دگر بود

چنان بیچاره شد از چاره ساز او

که می نشناخت سر از پای باز او

همه شب خون فشان و نوحه گر بود

ز بس آتش که در جان وی افتاد

چو آتش شد ازان سر از پی افتاد

علی الجمله ز دست رنج و تیمار