که بی تو من ز صد جان بی نیازم

بنقد از نعمت ملک جهانی

نمی بینم کنون جز نیم جانی

چرا این نیم جان در تو نبازم

دلم بردی وگر بودی هزارم

نبودی جز فشاندن بر تو کارم

ز تو یک لحظه دل زان برنگیرم