روان می گفت شعر و می فرستاد

ز شادی اشک بر رویش روان شد

نمی دانست کاری آن دلفروز

بجز بیت وغزل گفتن شب و روز

بخوانده بود آن گفتی بر استاد

غلام آنگه بهر شعری که خواندی

شدی عاشق تر و حیران بماندی