بدیدش ناگهی بکتاش و بشناخت

شدی عاشق تر و حیران بماندی

برین چون مدتی بگذشت یک روز

بدهلیزی برون شد آن دلفروز

که عمری عشق با نقش رخش باخت

گرفتش دامن ودختر برآشفت

برافشاند آستین آنگه بدو گفت