که باشی تو که گیری دامن من

برافشاند آستین آنگه بدو گفت

که هان ای بی ادب این چه دلیریست

تو روباهی ترا چه جای شیریست

که ترسد سایه از پیرامن من

غلامش گفت ای من خاک کویت

چو می داری ز من پوشیده رویت