که ترسد سایه از پیرامن من

که هان ای بی ادب این چه دلیریست

تو روباهی ترا چه جای شیریست

که باشی تو که گیری دامن من

غلامش گفت ای من خاک کویت

چو می داری ز من پوشیده رویت

چرا شعرم فرستادی شب و روز