بهانه بود در راه آن غلامش

نداشت آن شعر با مخلوق کاری

که او را بود با حق روزگاری

کمالی بود در معنی تمامش

بآخر دختر عاشق در آن سوز

بزاری شعر می گفتی شب و روز

مگر میگشت روزی در چمنها