چو بخت او جوان یکسر سپاهش

کهشد گاو زمین چون خر به یخ در

ز دیگر سوی حارث با سپاهی

ز دروازه برون آمد پگاهی

چو رایش مرتفع چتر و کلاهش

ظفر می شد ز یک سو حلقه در گوش

ز یک سو فتح و نصره دوش بر دوش