چو زاغ شب درآمد، زان دلارام

همی انداخت کفک از نور بیرون

بدان صابون بخون دیده تا روز

ز جان می شست دست آن عالم افروز

دل دختر چو مرغی بود در دام

دل از زخم غلامش آنچنان سوخت

که در یک چشم زخمش نیز جان سوخت