چرا جز در میان خون نگردم

چو میدانی که سرمست توام من

ز پای افتاده از دست توام من

من خون خواره خونی چون نگردم

چنان گشتم ز سودای تو بی خویش

که از پس می ندانم راه و از پیش

دلی دارم ز درد خویش خسته