بزای بند بندم چند سوزی

که از پس می ندانم راه و از پیش

دلی دارم ز درد خویش خسته

به بیت الحزن در بر خویش بسته

بر آتش چون سپندم چند سوزی

اگر امید وصل تو نبودی

نه گردی ماندی از من نه دودی