روان شد دایه و این نامه هم برد

یکی با تو بگفتم از هزاران

دگر گویم اگر یابم رهی باز

وگرنه می کشم در جان من این راز

بسر شد، راه بر سر چون قلم برد

سر بکتاش با چندان جراحت

ز سر نامه مرهم یافت و راحت