که او خود گرم شعر و مست می بود

شهش گفتا بگو تا این که گفتست

که مروارید را ماند که سفتست

ز حارث رودکی آگاه کی بود

ز سرمستی زبان بگشاد آنگاه

که شعر دختر کعبست ای شاه

بصد دل عاشقست او بر غلامی