ز سرمستی زبان بگشاد آنگاه

که مروارید را ماند که سفتست

ز حارث رودکی آگاه کی بود

که او خود گرم شعر و مست می بود

که شعر دختر کعبست ای شاه

بصد دل عاشقست او بر غلامی

در افتادست چون مرغی بدامی