بجز بیت و غزل گفتن ندارد

بصد دل عاشقست او بر غلامی

در افتادست چون مرغی بدامی

زمانی خوردن و خفتن ندارد

اگر صد شعر گوید پر معانی

بر او می فرستد در نهانی

اگر آن عشق چون آتش نبودی