که چندانی مرا خوابست در پیش

سکندر گفت ای مرد جهان تو

بخفت آسایشی را یک زمان تو

جوابش داد پیر حکمت اندیش

که نتوان گفت کان چندست و چونست

مرا ازعمر بیداری کنونست

چو هر دم می دهندم تازه جانی