جوابش داد پیر حکمت اندیش

درو کی علم گنجد یا فراست

سکندر گفت ای مرد جهان تو

بخفت آسایشی را یک زمان تو

که چندانی مرا خوابست در پیش

که نتوان گفت کان چندست و چونست

مرا ازعمر بیداری کنونست