روا نبود اگر خفتم زمانی

که نتوان گفت کان چندست و چونست

مرا ازعمر بیداری کنونست

چو هر دم می دهندم تازه جانی

چو گشت از گفت و گویش دل پریشان

بکوهی بر شد و بگریخت زیشان

سکندر با ارسطالیس هشیار